Erupejskie Centrum Macierzyństwa – Invimed

Konkurs rozstrzygnięty!

Dziękujemy wszystkim Uczestnikom za udział w konkursie „Moja Historia” oraz przesłanie ciekawych i bardzo poruszających historii.

Nagrodę główną otrzymała „Moja historia” autorstwa M.M., która spełniła wszystkie warunki regulaminu konkursu. Komisja konkursowa postanowiła przyznać wyróżnienie pracy „Moja historia: „Szczęście też chodzi parami” autorstwa T.P., która spodobała się Czytelnikom.

Zwycięzcom gratulujemy! Nagrody – aparaty fotograficzne prześlemy pocztą.

Zapraszamy do współtworzenia bloga oraz dzielenia się swoimi przemyśleniami, także poza konkursem.

Serdecznie pozdrawiamy wszystkich Uczestników i Czytelników.

1 marca 2009 r. od tego dnia Hania jest z nami. To wszystko, co było przed tym dniem jest  nieważne. Nieważne są wszystkie zabiegi, diagnozy, wylane łzy.

Nasza droga nie była jakaś szczególnie trudna w kontekście innych par, które zmagają się z problemem  niepłodności.

Pierwsze porady w stylu – “musicie się odstresować i nie myśleć o tym” doprowadzały mnie do szału. Nie mieliśmy chyba na początku również szczęścia do lekarzy, ponieważ żaden nie widział problemu, a i mój organizm w tym czasie postanowił się  buntować i wtedy, kiedy miałam mieć kolejne badanie nie zachowywał się tak jak powinien.

Przeczytaj cały wpis »

Jestem ojcem dwojga dzieci,  6-letniego Patryka, poczętego metodą in vitro i  4-letniej Poli, również poczętej metoda in vitro z „mrozaków”. Zatem mogę mówić z własnego doświadczenia o tym problemie. Uważam, że bardzo dużo mówimy o kobietach, natomiast mało o mężczyznach, których też ten problem i wszystko, co się wokół niego dzieje dotyczy. Przecież jest to problem dwojga ludzi, którzy postanowili założyć rodzinę i mieć dzieci.

Przeczytaj cały wpis »

Jestem Ewa, osierocona mama Majeczki.

Nasza walka z przykrą rzeczywistością zaczęła się zaraz po ślubie, tzn. w kwietniu 2004 r.. Nasze plany życiowe wyglądały jak scenariusz fabularnego filmu z happy endem. Mieszkanko (mała kawalerka), ciąża zaraz w pierwszym cyklu po ślubie, by dzidziuś urodził się w lutym, jak cała rodzina męża.

A tu nic się nie realizuje, ciąży ani śladu, ani widu. Mieszkanie nadal z rodzicami, mąż 90 km dalej, bo miałam zaraz iść na L4 i wyprowadzić się w strony męża do naszego mieszkanka. I tak do końca roku 2004.

Przeczytaj cały wpis »

Jesteśmy małżeństwem od 6 lat. Nasza historia rozpoczęła się jeszcze przed ślubem. Okazało się, że jestem w ciąży, ale niestety w 8 tygodniu dostałam silnego bólu i plamienia. Miejscowi lekarze stwierdzili, że poroniłam. Po długim leczeniu u ginekologa, zaszłam w ciążę po raz drugi. W 9 tygodniu w trakcie USG okazało się, że mam puste jajo płodowe, a na następną wizytę trzeba czekać ponad rok. A ja tak bardzo pragnęłam mieć dziecko.

Przeczytaj cały wpis »

To był maj…i chciałoby się dośpiewać pachniała Saska Kępa, ale tym razem nie będziemy nucić piosenki. Ten majowy wieczór nie był ani piękny, ani przyjemny był jak listopad deszcz kapał z moich oczu, a na męża twarzy malował się smutek.

Zaczęło się tak pięknie. 21 czerwca 2008 powiedzieliśmy sobie ‘tak’, był romantyczny ślub i piękne wesele, a potem plany w którym pokoju stanie drewniane łóżeczko. Oboje byliśmy pewni, ze to tylko kwestia czasu. Jesteśmy przecież młodzi, zdrowi, silni, ambitni i zahartowani w boju o swoje w tym brutalnym świecie. Damy radę! Wymarzona podróż poślubna na pewno zaowocuje ukochanym maleństwem.

Przeczytaj cały wpis »

Poznaliśmy się ponad 10 lat temu. Najpierw nauka, praca, ślub. A dopiero potem dzieci. Lecz pierwsze 2 miesiące prób i nic. Pojechałam do lekarza, by sprawdził stan mojego zdrowia. Ogólnie wszystko dobrze. Ale kolejne 2 miesiące i nic. Lekarz dał mi skierowanie na badanie protaktyny i hormonów tarczycy. Wynik protaktyny wyszedł za duży. Hormon tarczycy dobrze. Monitoring owulacji też dobrze. To wychodzi, że  prolaktyna zaburza wszystko. Dostałam tabletki na zbicie prolaktyny. Później kontrola poziomu. I po miesiącu okazało się, że prolaktyna spadła poniżej normy. No to odstawienie tabletek. I starania dalsze. I nic. Przez 3 miesiące monitoring owulacji. Wszystko wskazywało, że jest dobrze. Lekarz zdecydował, że mój stan zdrowia jest ok. Może to mój mąż ma problem? Podał mi 2 adresy specjalistów, którzy zajmują się leczeniem niepłodności. Nie wybrałam żadnego z tych specjalistów, co mi lekarz podał. W Internecie poszukałam na własną rękę. I znalazłam Klinikę InviMed. Umówiłam się na pierwszą wizytę. Pojechaliśmy i mąż przebadał nasienie. Wszystko w porządku. Następnie dostałam skierowanie na przebadanie różnych hormonów. Zadziwiające wszystkie hormony w normie. Jedyne to, że antygen jajników wyszedł pozytywny. Diagnoza – jak najszybciej ciąża.

Przeczytaj cały wpis »

Na początku małżeństwa mieliśmy to upragnione dziecko, było ukochane, wypieszczone i kapryśne.
Wszystko zmieniło bieg, kiedy żona spodziewała się drugiego dziecka. Oboje chcieliśmy tego dziecka i cieszyliśmy się każdym tygodniem ciąży. W drugim miesiącu żona poroniła … .

Przeczytaj cały wpis »

Jesteśmy małżeństwem od 11 lat. Wiadomo, jak to młodzi po ślubie – ważne było dorobienie się czegoś, a dziecko kiedy będzie to będzie.

Nigdy nie stosowaliśmy żadnych środków antykoncepcyjnych. Po 4 latach zaczęliśmy się zastanawiać, dlaczego dziecko jeszcze się nie pojawiło? Po wizycie u ginekologa dostaliśmy skierowanie na badania nasienia męża – niestety nie wyszły one zadowalająco. Po wizycie u poleconego docenta mąż się załamał i powiedział, że nie ma szans i on nie będzie się leczył, bo lekarz nie dał nadziei.         Długo trwało zanim doszedł psychicznie do siebie… Przeczytaj cały wpis »

Młodzi, zakochani, zwariowani… Pełni życia i szalonych pomysłów… Jednym z nich było mieć dziecko jeszcze przed ślubem. Gdy zaczęliśmy starania o dziecko w lutym 2007 r., zdawało nam się, że jest to proste, banalne – przecież wszyscy mają. Takie było nasze myślenie. Niestety to tylko pozory i początek długiej i ciężkiej drogi o dziecko… Gdy przez pierwsze dwa miesiące nie udawało się, nie martwiliśmy się tym, przecież jesteśmy młodzi. I tak minął rok. W tym czasie dużo się wydarzyło w naszym  życiu, wzięliśmy ślub, zaczęły się wizyty u ginekologa, pytania ”DLACZEGO?” Lecz słyszeliśmy tylko odpowiedź ”JESTEŚCIE MŁODZI, MACIE CZAS”. I tak minęło kolejne 8 miesięcy na tłumaczeniach, że do tego potrzeba czasu, spokoju i nie mamy chcieć, bo jak się chce to nie można. Tylko jak przestać chcieć z dnia na dzień?

Przeczytaj cały wpis »